Apple Watch UX op de vierkante millimeter

Het is nog een beetje onduidelijk of de Apple Watch een verkoopsucces zal worden. In deze post mijn analyse.

Hoewel ik zowel zakelijk als privé veel gebruik maak van Apple producten ben ik niet enthousiast over de Apple Watch. Misschien komt het omdat ik sowieso al 15 jaar geen horloge meer draag. Desondanks probeer hardop denkend na te gaan wanneer, voor wie en waarom de Apple Watch of een smartwatch in het algemeen handig zou kunnen zijn. En wat zijn de UX design beperkingen van een dergelijk klein scherm?

Op de eerste plaats lijkt mij een smartwatch vooral een passief apparaat. Het scherm is dusdanig klein dat mij actief taken uitvoeren vermoeiend en irritant lijkt. De koppeling met een smartphone vind ik vanuit UX perspectief erg logisch. Op de smartphone geef je aan wat de smartwatch moet doen.

Omdat een smartphone een veel grotere vierport heeft en makkelijker te bedienen neig ik zelf veel meer naar het het gebruik van dit apparaat. Wanneer je deze gedachtegang doorvoert dan is een desktop het ultieme apparaat. Desondanks wint het mobiele gebruik snel aan terrein. Dat komt natuurlijk omdat de mobiel weer veel toegankelijker is. Altijd bij de hand. Kortom een mobiel verschaft je vrijheid en je kunt direct eenvoudige taken uitvoeren. Het checken van mail doe je eenvoudig met een mobiel op de bank ook al staat staat je computer twee meter verderop. Zijn er vanuit het perspectief van toegankelijkheid dan extra voordelen voor het gebruik van een smartphone?

Ja die zijn er. Deze vraag heeft een eenvoudig antwoord. Wanneer je niet je handen kan gebruiken biedt een smartphone uitkomst. Daarom volgt nu een overzicht van situaties wanneer je niet je handen kunt gebruiken voor het bedienen een device:

  • Tijdens sport
  • Tijdens werk met handen (schoonmaken, klussen, koken, vakmanschap et cetera)
  • Wanneer het sociaal onwenselijk is (vergadering, bij familie … vul zelf aan)

Kortom ik zie de meeste toegevoegde waarde voor een smartphone in relatie tot toepassingen in bovenstaande situaties. Hierbij denk ik het eerst aan de volgend concrete functies:

  • Cruciale data weergave (hoogtemeters, hartslag, stopwatch, cardio, trainingsaanwijzingen, route-informatie)
  • Instructies, handleidingen
  • Infotainment (live sportuitslagen)
  • Business monitoring (omzet, trends enzovoort)
  • Korte berichten lezen.

Ik moet toegeven dat ik al schrijvend meer mogelijkheden zie dan ik aanvankelijk zag. Dit sluit niet uit dat ik er nog steeds niet warm van word. Ik wil liever digitaal onthechten dan dat ik extra impulsen geef aan mijn liefdesrelatie met technologie. Al zegt deze idiosyncratische gedachtegang uiteraard niets over het al dan niet slagen van de Apple Watch. Toch zal ik hierbij de boude uitspraak doen dat de Apple Watch geen groot succes zal worden. Simpelweg omdat ik denk dat in vrijwel alle situatie een smartphone het wint.

Wanneer ik verder inzoom op de situaties waarbij een smartphone wel handiger is dan een smartphone moet ik ook concluderen dat er dan andere zaken roet in het eten kunnen gooien. Denk bijvoorbeeld aan de aanwezigheid van alternatieven. Er bestaan al tal van devices voor de sport cardio markt en voor outdoor sporters. Het lijkt me dat deze apparaten die erg goed zijn voor een specifiek gebruik het binnen deze segmenten winnen.

Tenslotte kunnen mensen maar 1 horloge dragen. De smartwatch concurreert dan ook met een klassiek horloge. Ik denk dat de meeste mensen een horloge dragen om hun identiteit uit te drukken. Je zou kunnen zeggen dat horloges een karakter hebben: hip, stoer, succesvol, sjiek, klassiek, sportief, exploratief, gewaagd et cetera. Horlogemerken zijn sterk gekoppeld aan bepaalde doelgroepen. Een grafisch designer draagt G-Shock en een beursjongen een Breitling om er maar wat clichés in te gooien.

Juist het ambachtelijke, het wonderlijke van klassieke uurwerktechnologie vind ik zelf zo fascinerend aan een horloge. Natuurlijk zijn er genoeg mensen voor wie dit ook geldt die zich prima een extra horloge kunnen veroorloven. De cijfers zullen het uitwijzen.

Oh en nog een laatste puntje. Wat ik redelijk afstotelijk vind in interface design is het gebruik van een skeuomorfische stijl. Dit is het imiteren van objecten die wij in onze fysieke realiteit kennen en toepassen in interfaces. Een goed voorbeeld is een digitale agenda met een leather look en zwarte stipjes die ringbandgaatjes moeten aanduiden. Nu is skeuomorfisme toegepast op een horloge met haar ambachtelijke karakter wat mij betreft helemaal een doodzonde. Ik erger mij met name aan een wijzers die een uurwerk imiteren. Hoe kun je zoiets moois als de ervaring van fijnbesnaard uurwerk dat beantwoordt aan alle fysieke natuurwetten digitaal nabootsen louter omwille van die ervaring, die dan per definitie, zonder de noodzakelijke wetten, van al haar magie ontdaan is?

Hulp nodig?